ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Για τη χαμένη ευκαιρία και την καινούρια αρχή

Σχετικά με τις θέσεις και τις προτάσεις του κειμένου που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (alfavita),σαν προσπάθεια αποτίμησης της 78ης Γ.Σ. της ΔΟΕ και πρόταση ενότητας στη δράση των «αριστερών» εκπαιδευτικών δυνάμεων, εκτιμάμε τα εξής:

Η απόλυτη επικράτηση του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ) οφείλεται στο αδιάψευστο γεγονός της διευκόλυνσής του από τα οπορτουνιστικά σχήματα (ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΑΥΤ. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ), που επί σειρά ετών συνεργάζονται και συναποφασίζουν με την ΠΑΣΚ, αν και γνωρίζουν την παντοδυναμία των δυνάμεων του δικομματισμού στη ΔΟΕ και την άτυπη ή φανερή σύμπλευσή τους στις καθοριστικές στιγμές. Ο θλιβερός αυτός συσχετισμός δύναμης και στους συλλόγους και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ, είναι προϊόν της έλλειψης πολιτικής και ταξικής συνείδησης των δασκάλων, για την οποία ευθύνονται οι οπορτουνιστές, αφού με τη στάση τους καθαγιάζουν την ΠΑΣΚ σαν προοδευτική δύναμη και θολώνουν τα αιτήματα στρατηγικής σημασίας, όπως αποκέντρωση, ρόλος της ευέλικτης ζώνης κ.λ.π. με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε σα θέση της ΔΟΕ το ευέλικτο, ολοήμερο, αποκεντρωμένο σχολείο της αγοράς!!! Το ίδιο και στα προγράμματα δράσης, η Ομοσπονδία είναι αιχμάλωτη της πράσινης πλειοψηφίας, η οποία κατά τα συμφέροντα του κομματικού της φορέα χρησιμοποιεί τους οπορτουνιστές, άλλοτε για πολυήμερες κινητοποιήσεις και άλλοτε για σκόπιμη αδράνεια, που πάει να γίνει μόνιμη. Τα μέχρι τώρα κοινά τους πλαίσια δεν αποκαλύπτουν τις αιτίες των προβλημάτων,  το ρόλο της Ε.Ε. και των άλλων ιμπεριαλιστικών μηχανισμών.

Οι συντάκτες του κειμένου, αφού σωστά επισημαίνουν το ρόλο του δικομματισμού, στο δια ταύτα όμως διαπράττουν δύο σοβαρά ατοπήματα α) περιορίζονται σε κριτική επιμέρους κινήσεων και συμπεριφορών των Παρεμβάσεων, χωρίς να κατανοούν και να αποκαλύπτουν το ρόλο του  οπορτουνισμού, σοβαρού προβλήματος του κινήματος, αφού η ύπαρξή του οδηγεί το κίνημα να παραμένει αστικό- διαχειριστικό και όπως ο Λένιν τονίζει «οι οπορτουνιστές είναι τα μαντρόσκυλα του καπιταλισμού και οι διαφθορείς του κινήματος» και β) το κείμενο κινείται στη λαθεμένη αντινεοφιλελεύθερη και μόνο γραμμή, συσκοτίζοντας την ταύτιση των μορφών διαχείρισης, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίζει την πρόταση της Διαμαντοπούλου για αποκέντρωση επιθετικό, νεοφιλελεύθερο μοντέλο, λες και υπάρχει ένα άλλο θετικό  σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο (βλ. φινλανδικό, σουηδικό, δανέζικο κ.λ.π.).

Το πρόβλημα της ενότητας είναι εξαιρετικά σοβαρό στη συγκυρία της ολομέτωπης επίθεσης και της δομικής συστημικής κρίσης του καπιταλισμού. Απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε πανεργατικό, παλλαϊκό μέτωπο αντεπίθεσης για συνολική ρήξη με το σύστημα και διεκδίκηση μιας άλλης εξουσίας και όχι ενός άλλου τρόπου διαχείρισής του. Αν το κίνημα δεν προτάσσει το ζήτημα της εξουσίας καμιά ρήξη και κανένας επαναστατικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να προκύψει. Κατά συνέπεια η δράση του ΠΑΜΕ κατευθύνεται σε αυτό το στόχο και δεν έχει καμιά σχέση με περιχαρακώσεις, αναχωρητισμούς και κομματικά συμφέροντα. Αντίθετα, αδιέξοδα και κατακερματισμούς δημιουργούν οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές και τα κάθε λογής στηρίγματά τους. Κανείς δεν αρνείται την ανάγκη ενίσχυσης, διεύρυνσης και δράσης του ταξικού πόλου στην εκπαίδευση, αλλά αυτός από μόνος του και κλεισμένος στο μικρόκοσμο της παιδείας δεν μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές, αν δεν συνενωθεί με ολόκληρο το ταξικό εργατικό κίνημα για συνολική αντεπίθεση. Απαιτείται ταξική γραμμή συσπείρωσης και πλαίσιο αντίστοιχο της επίθεσης και αυτά ακριβώς τα ζητήματα προωθεί το ΠΑΜΕ. Διαφορετικά οι όποιες μεμονωμένες συντονιστικές πρωτοβουλίες (νηπιαγωγοί- ωρομίσθιοι κ.λ.π.), παρά τα όποια θετικά τους δεν μπορούν να έχουν συνοχή και διάρκεια, εξιδικεύουν και χάνουν το γενικό, ενώ το μόνο αποτέλεσμα είναι ο αχτιβιστικός εντυπωσιασμός και η απογοήτευση των συναδέλφων, που δεν βλέπουν χειροπιαστό αποτέλεσμα, απογοητεύονται και οδηγούνται στην απαισιοδοξία και την απομόνωση. Διέξοδο όλοι εμείς μπορούμε να βρούμε μόνο με τη συστράτευση στον αγώνα της εργατικής τάξης, διαφορετικά η ενσωμάτωση των εκπαιδευτικών, η εξατομίκευση και η απομόνωση θα γενικεύονται.

Με αυτές τις θέσεις και αντιλήψεις και σε αυτή τη γραμμή συσπείρωσης και πάλης καλούμε σε κοινή δράση και διάλογο κάθε τίμιο αγωνιστή εκπαιδευτικό, ξεκαθαρίζοντας πάνω από όλα το αναγκαίο: καμιά συνεργασία με τις ηγεσίες του  κυβερνητικού συνδικαλισμού και του οπορτουνισμού, που μετατρέπουν το κίνημα σε Πανεπιστήμιο των συμβιβασμών και της υποταγής.

Μόνον έτσι δε θα υπάρξουν άλλες χαμένες ευκαιρίες και μια καινούρια αρχή θα μπορέσει να είναι αποτελεσματική και νικηφόρα.