ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 

ΟΥΔΕΝ ΝΕΩΤΕΡΟΝ από το «μέτωπο» της ΔΟΕ.

 

Ενώ η αντιλαϊκή καταιγίδα ξέσπασε και οι αντιεκπαιδευτικοί της κεραυνοί  προμηνύουν νέες πιο σκληρές επιθέσεις, η συνδικαλιστική Ιερουσαλήμ της πλειοψηφίας του Δ.Σ. στη ΔΟΕ καλλιεργεί κλίμα σύγχυσης και επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι επαναπαύεται όσο μπορεί στις ανύπαρκτες δάφνες του περσινού απεργιακού αγώνα, διευκολύνοντας την κυρίαρχη πολιτική και τις αντιεκπαιδευτικές επιλογές της. Η απροθυμία  για νέους αγώνες  κρύβεται πίσω από το άλλοθι της αδυναμίας για ανεύρεση πλαισίου διεκδίκησης. Η κυβερνητική ΔΑΚΕ τρίβει τα χέρια της, ενώ η όψιμη διαφωνία των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ με το ως τώρα  κοινό πλαίσιο ΠΑΣΚ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ  σε μια γενικότερη προσπάθεια να απεγκλωβιστούν  από την ομηρία της ΠΑΣΚ Π.Ε. , τις οδηγεί σε νέες αντιφάσεις και αδιέξοδα. Αποδεικνύεται και πάλι πόσο επιζήμιες είναι οι ετερόκλητες συμμαχίες, χωρίς ιδεολογική και πολιτική συμφωνία αρχών και ταξική αντίληψη για τον προσανατολισμό των αγώνων, αφού γίνονται τροχοπέδη στη συνείδηση και στη δράση  και σοβαρό εμπόδιο για τη συνέχιση του αγώνα.

 

Τα τρέχοντα ζητήματα συγκυρίας:

 

1.      Επιλογές στελεχών

 

Ενώ ήδη η συνέντευξη καρατόμησε συναδέλφους με ουσιαστικά προσόντα, το Δ.Σ. της ΔΟΕ αδυνατεί να συντάξει ανακοίνωση για όσα έγιναν, και αυτό γιατί,  η ΠΑΣΚ Π.Ε. αρνείται επίμονα τη δική μας πρόταση για κατάργηση της συνέντευξης  και αποκλειστική επιλογή μόνο με 100% μετρήσιμα και αντικειμενικά κριτήρια, αν και αποδείχτηκε από τις πρόσφατες κρίσεις, ότι είναι τα μόνα που μπορούν να διασφαλίσουν μια δικαιότερη επιλογή, με το σκεπτικό να αξιοποιήσει τη συνέντευξη για τα δικά της παιδιά, όταν με χρόνους με καιρούς όλα δικά τους θάναι. Οι  ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ πάλι,  εξακολουθούν να κωφεύουν και επιμένουν να θεωρούν στρατηγικό ζήτημα της εκπαίδευσης τη διοικητική πυραμίδα της και όχι  τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και τα μέτρα προώθησής τους σε κάθε επίπεδο. Ισχυρίζονται με πρωτοφανή πολιτική αφέλεια ότι η θέση μας αυτή για τα κριτήρια βάζει σε δεύτερη μοίρα την αντιεκπαιδευτική πολιτική!  Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της σκόπιμης Βαβέλ είναι, η ΔΑΚΕ αμέριμνη να βλέπει την κυβέρνηση να χτίζει το νέο σώμα διοικητικής ιεραρχίας, που επιχειρεί να του αποδώσει  ρόλο πραιτωριανού, για να εφαρμοστεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα  πρώτα η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών,  όπως πρόσφατα δήλωσε ο Υπουργός Παιδείας.

Η ουσία του προβλήματος υπάρχει στη διεκδίκηση για κατάκτηση ουσιαστικών αρμοδιοτήτων στους συλλόγους διδασκόντων, οι οποίοι πρέπει να έχουν την αποκλειστική ευθύνη λειτουργίας των σχολείων και κυρίαρχο λόγο για όλα ( ωρολόγιο πρόγραμμα, κατανομή τάξεων και μαθημάτων, παιδαγωγική αντιμετώπιση των προβλημάτων κλπ). Μόνον έτσι, μπορεί να αντιμετωπιστούν οι όποιες αυθαιρεσίες της διοίκησης. Μόνο η συλλογική δύναμη και αντίσταση, όπως έχει δοκιμασμένα αποδειχτεί μπορεί να συγκρουστεί  και να διασφαλίσει τη δημοκρατική λειτουργία των σχολείων. Η διεκδίκηση αυτή όμως, περνάει μέσα από το αίτημα για εδώ και τώρα κατάργηση του καθηκοντολογίου, που μετατρέπει τους εκπαιδευτικούς σε γλάστρες και επικυρωτές  αποφάσεων  της αυταρχικής και μονοπρόσωπης παντοδυναμίας της διοίκησης..

  1. Η αποκέντρωση σε προσφυγή

Ενώ, λοιπόν, η αποκέντρωση επιταχύνεται με πρώτο θύμα τα νηπιαγωγεία και δεύτερο όπως φαίνεται τα δημοτικά και τις άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης με ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες ( διαφοροποίηση προγραμμάτων, σχολείων- εκπαιδευτικών, επέκταση της ιδιωτικοποίησης, απίστευτες εργασιακές ανατροπές κ.ά.), στο Δ.Σ. της ΔΟΕ,  ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ συμφωνούν με την πολιτική της αποκέντρωσης και απομονώνουν το θέμα σε δικαστική προσφυγή αποκλειστικά για τα νηπιαγωγεία, με τις Παρεμβάσεις να ζητούν συνολική προσφυγή κατά της αποκέντρωσης, ψάχνοντας σε αστικά νομικά μονοπάτια κινηματικές λογικές! Αποτέλεσμα και πάλι να καθυστερούν τα πάντα και να συσκοτίζεται το μέγα ζήτημα της αποκέντρωσης, ενόψει του Καποδίστρια 2.

 

 

 

  1. Η στάση των άλλων δυνάμεων

 

Όπως όλα τα παραπάνω δείχνουν, η στάση των άλλων δυνάμεων υπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες και μικροπαραταξιακά οφέλη. Η μεν ΔΑΚΕ παραμένει ανενόχλητη στις καρέκλες του κυβερνητικού συνδικαλισμού, η δε ΠΑΣΚ πιστή στην κομματική της γραμμή προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τη ΔΑΚΕ και να μην ταυτιστεί μαζί της, εφόσον και οι δύο στηρίζουν σε επίπεδο θέσεων την κυρίαρχη πολιτική. Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  με πρόσφατη πρότασή τους στις Γ.Σ. αντιγράφουν τα αιτήματα του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, τα οποία καταπολέμησαν στις περσινές απεργιακές συνελεύσεις. Και αυτό για δύο λόγους: α) για να φανούν πολύ όψιμα ότι δε διαφέρουν σε τίποτα από το ΠΑΜΕ σε επίπεδο θέσεων β) να διατηρήσουν απεγνωσμένα το ταξικό -αγωνιστικό προσωπείο τους, που κομματιάστηκε, καθώς η βάση τους άρχισε να κατανοεί το  λαθεμένο και εκπτωτικό χαρακτήρα του  διεκδικητικού πλαίσιου στον περσινό  παρατεταμένο αγώνα, από τον οποίον αφαίρεσαν την ίδια του την ψυχή με αμφίσημα και ελλειπτικά αιτήματα, ασύνδετα με τον πυρήνα του εκπαιδευτικού προβλήματος. Η σημερινή πραγματικότητα μας δικαιώνει, γιαυτό και τώρα ατυχώς οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ υιοθετούν τα αιτήματά μας  και προσπαθούν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος, γνωρίζοντας κατά βάθος ότι  ενισχύεται η ταξική αντίληψη  του ΠΑΜΕ και στο χώρο της εκπαίδευσης. Για όλους αυτούς τους λόγους και τα προσχήματα, οι παρατάξεις ( ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ) σκόπιμα επιδιώκουν αγώνες αποσπασματικούς, ανώδυνες κινητοποιήσεις που να τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις, διευκολύνοντας την προώθηση των αντιδραστικών  μέτρων, παρά την «επαναστατική», περσινή προεκλογική μετάλλαξη της ΠΑΣΚ. Μόνιμη τακτική τους  έχουν το σκεπτικισμό, την αναβλητικότητα και το ροκάνισμα του χρόνου. Γιαυτό και η ΔΑΚΕ προτείνει 24ωρη ή 48ωρη τουφεκιά και η ΠΑΣΚ  μια 24ωρη και από το Γενάρη επαναλαμβανόμενες 5νθήμερες, με το παλιό πλαίσιο και σχετική προσθήκη για τα Νηπιαγωγεία.  Ανομολόγητη επιδίωξη της ΠΑΣΚ είναι, αν παρελκύσει τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ που θεοποιούν τη μορφή πάλης των 5νθήμερων απεργιών, και αν κατορθώσει ο κλάδος να ξεχάσει και να ξεπεράσει το βαθύ τραύμα του για όλα αυτά, να συμβάλει στην αντιπολιτευτική εικόνα και πρακτική του ανασυγκροτημένου, «αριστερού» ΠΑΣΟΚ.

 

  1. Η δική μας πρόταση και αντίληψη

 

Εμείς αντίθετα, αγωνιζόμαστε για την ενότητα όλων των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων με κριτήριο τα κοινά ταξικά τους συμφέροντα. Παλεύουμε για συνολική αντεπίθεση με πλαίσιο και θέσεις που χτυπούν στην καρδιά την αντιλαϊκή- αντιεκπαιδευτική πολιτική και θέλουμε αποτελεσματικούς αγώνες με παλλαϊκά- πανεργατικά χαρακτηριστικά μετωπικής ρήξης. Στην κατεύθυνση αυτή προτείναμε κινητοποιήσεις των δασκάλων  στις 7 του Νοέμβρη για το ασφαλιστικό, στις 9 του ίδιου μήνα συμμετοχή στο φοιτητικό- μαθητικό συλλαλητήριο με τρίωρη στάση που καταψήφισαν η ΠΑΣΚ και η ΔΑΚΕ δείχνοντας το πραγματικό τους πρόσωπο, στα λόγια αλληλεγγύη, στην πράξη όμως μακριά από τους αγώνες. Στη συνέχεια προτείνουμε 48ωρη απεργία στα τέλη Νοέμβρη, για προετοιμασία όρων  συντονισμού και μαζικότητας, μέσα από Γ.Σ. και πρωτοβουλίες βάσης σαν αναγκαίο και αποχρώντα λόγο για παραπέρα κλιμάκωση, χωρίς να φετιχοποιούμε τις μορφές πάλης.

      

 ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ ΔΟΕ

 

 ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 

 ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ

 

 

 

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2007