ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ 

     ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

        ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

        ΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ ΤΟΥΣ

        ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

o       ΦΑΙΝΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

o       ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

o       ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

        ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΗ-ΣΕΛΗΝΗ

o       ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

o       ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

        ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

o       ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

o       ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

        ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

        Η ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΩΝ

        ΟΙ ΔΙΙΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

o       Ο ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ

ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
 

 


Ο Ήλιος  είναι ένας αστέρας του Γαλαξία και βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού συστήματος. Γύρω από αυτόν περιφέρονται:

 

  Οι 9 πλανήτες με τους δορυφόρους τους

  Οι αστεροειδείς ή μικροί πλανήτες

  Κομήτες

  Πολλά μετέωρα και μεσοπλανητική ύλη.

 

Οι 9 πλανήτες είναι οι εξής:

Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας, και Πλούτωνας.

 

Οι πλανήτες διαιρούνται σε 2 κατηγορίες:

Α)Σε εσωτερικούς και εξωτερικούς

Β)Σε γήινους και δίιους

 

Οι περισσότεροι πλανήτες έχουν δορυφόρους οι οποίοι περιφέρονται γύρω από αυτούς, όπως ακριβώς οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον ήλιο. Το πιο χαρακτηριστικό σύστημα πλανήτη-δορυφόρου είναι αυτό της Γης-Σελήνης.

Οι αστεροειδείς είναι σώματα διαφόρων διαστάσεων που περιφέρονται γύρω από τον ήλιο ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία.

Οι κομήτες είναι μικρά σώματα ακαθορίστου σχήματος.

Ο χώρος ανάμεσα στους πλανήτες και τα άλλα μέλη του ηλιακού συστήματος περιέχει ύλη, γνωστή ως μεσοπλανητική ύλη.

 

     ΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ ΤΟΥΣ

ΠΛΑΝΗΤΕΣ 

ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΟΡΥΦΟΡΩΝ

Ερμής

0

Αφροδίτη

0

Γη

1

Άρης

2

Δίας

16

Κρόνος

22

Ουρανός

17

Ποσειδώνας

8

Πλούτωνας

1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

OI KINΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

 

1.ΦΑΙΝΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

 

Η κίνηση των πλανητών, όπως την παρατηρεί ο επίγειος παρατηρητής, ονομάζεται φαινόμενη κίνηση του πλανήτη και οφείλεται στο συνδυασμό της κίνησης του πλανήτη και της γης γύρω από τον Ήλιο.

 

2.ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

 

Κατά την περιφορά του γύρω από τον Ήλιο ένας εσωτερικός πλανήτης δείχνει προς τη Γη άλλοτε ολόκληρο το φωτιζόμενο δίσκο του, άλλοτε ένα μέρος του και άλλοτε χάνεται τελείως. Έτσι ο πλανήτης παρουσιάζεται στον επίγειο παρατηρητή σε διάφορες φάσεις, όπως ακριβώς και η Σελήνη.

 

3.ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

 

Ο Ήλιος κατέχει το κέντρο των τροχιών όλων των πλανητών. Οι πλανήτες διαγράφουν κυκλικές τροχιές γύρω από τον Ήλιο. Η προς ανατολάς κίνηση των πλανητών ονομάζεται ορθή, ενώ η προς την δύση κίνηση ονομάζεται ανάδρομη.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΗ-ΣΕΛΗΝΗ

 

1.ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

 

Η Γη  είναι ο τρίτος στη σειρά πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και ο πέμπτος σε μέγεθος. Η  μέση απόστασή της από τον Ήλιο είναι 149.600.000 km. Η Γη κινείται, αφού συμμετέχει στην κίνηση του ηλιακού μας συστήματος, προς τον αστερισμό του Ηρακλή, καθώς και στην κίνηση του γαλαξία μας προς τον αστερισμό του Λέοντα. Επίσης περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε ελλειπτική τροχιά και συμπληρώνει μια πλήρη περιστροφή σε 365,256 μέρες. Τέλος, περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και συμπληρώνει μια περιστροφή σε 23,93 ώρες.

Το σχήμα της Γης δεν είναι σφαιρικό. Εξαιτίας της περιστροφής γύρω από τον άξονά της έχει σχήμα πεπλατυσμένο στους πόλους και εξογκωμένο στον Ισημερινό. Το σχήμα αυτό λέγεται γεωειδές εκ περιστροφής.

Η ακτίνα της στον Ισημερινό είναι 6.378 km. Η μάζα της Γης είναι 5,97 x 1024 Kg και πυκνότητά της περίπου 5.520 Kg /m3. H ατμόσφαιρα της Γης αποτελείται κυρίως από Άζωτο και Οξυγόνο, σε αναλογία 78% Άζωτο και 21% Οξυγόνο. Το υπόλοιπο 1% αποτελείται από διάφορα άλλα αέρια. Η Γη έχει μαγνητικό πεδίο. Το πεδίο αυτό είναι ίδιο με αυτό που δημιουργεί ένας ευθύγραμμος μαγνήτης.

H μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια τη Γης είναι15οC. Tα χημικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται η Γη είναι πολλά. Τα πιο σημαντικά είναι ο Σίδηρος, σε ποσοστό 40%, το Οξυγόνο σε ποσοστό 28%, το Πυρίτιο σε ποσοστό 14,5% και το Μαγνήσιο σε ποσοστό 8,7%.

Η δομή του εσωτερικού της Γης παρουσιάζει την εξής εικόνα: Αποτελείται από τρία μέρη. Το φλοιό, τον μανδύα και τον πυρήνα.

 

Η ΓΗ

Ακτίνα

6.378 km

Μάζα (m)

5.97 x 1024 kg

Πυκνότητα

5.520 kg / m3

Επιτάχυνση της Βαρύτητας (g)

9.81 m / s2

Περιστροφή γύρω από τον άξονα

1600 km / h

Περιφορά γύρω από τον ήλιο

106.000 km / h

Μέση Θερμοκρασία

15 οC

 

2.ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

 

Η Σελήνη είναι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης. Οι βασικές κινήσεις της Σελήνης είναι δύο:

  Κινείται γύρω απ τη Γη σε ελλειπτική τροχιά και συμπληρώνει μία περιστροφή γύρω από το κέντρο της σε 29,53 ημέρες. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται συνοδικός μήνας.

  Περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και συμπληρώνει μια περιστροφή σε 27,3 ημέρες. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται αστρικός μήνας.

Το αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων είναι η Σελήνη να δείχνει σε εμάς πάντοτε την ίδια πλευρά. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται σύγχρονη περιστροφή της Σελήνης.

Η έλλειψη ατμόσφαιρας επέτρεψε στους αστρονόμους να κάνουν καθαρές παρατηρήσεις και να προσδιορίσουν έτσι την μορφολογία του εδάφους με αρκετή ακρίβεια. Πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι στο υπέδαφος της Σελήνης υπάρχει αρκετό νερό σε μορφή κρυστάλλων ενωμένο με άλλα στοιχεία.

Η δομή της Σελήνης μοιάζει με αυτή της Γης, αν εξαιρέσει κανείς την έλλειψη ατμόσφαιρας. Ο πυρήνας της έχει ακτίνα περίπου 200 km και ο μανδύας περίπου 1600 km. Ο φλοιός της παρουσιάζει την εξής ιδιομορφία: Το πάχος του στην πλευρά που είναι στραμμένη προς τη Γη είναι 60km, ενώ αυτό της αντίθετης πλευράς είναι 150 km.

Η επιφάνεια της Σελήνης αποτελείται από πολύ μικρά σωματίδια που αποτελούν την σεληνιακή σκόνη και από πετρώματα.

 

Η ΣΕΛΗΝΗ

Διάμετρος

3.476 km

Μέση Πυκνότητα

3,34 g / cm3

Επιτάχυνση της βαρύτητας (g)

1,63 m / s2

Μέση θερμοκρασία ημέρας

107 οC

Μέση θερμοκρασία νύχτας

-153 οC

Μέση ταχύτητα περιφοράς γύρω από τη Γη

1,03 km / h

Μέση απόσταση από τη Γη

384.400 km

Χρόνος περιφοράς γύρω από τη Γη

29,530589 μέρες

 

ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Το φαινόμενο αυτό είναι σχετικά σπάνιο και συμβαίνει το πολύ 7 φορές το χρόνο. Έχουμε δυο ειδών εκλείψεις: Τις εκλείψεις Σελήνης και τις εκλείψεις Ήλιου.

 

1.ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

 

Καθώς ο Ήλιος φωτίζει τη Γη δημιουργεί τη σκιά της, η οποία έχει μορφή κώνου.

Όταν η Σελήνη, καθώς περιφέρεται γύρω από τη Γη, μπαίνει στον κώνο της σκιάς της Γης, ένα μέρος ή και ολόκληρος ο φωτεινός της δίσκος καλύπτεται από αυτήν. Τότε έχουμε έκλειψη Σελήνης. Σε περίπτωση που η Σελήνη μπει ολόκληρη στη σκιά της Γης έχουμε ολική έκλειψη Σελήνης. Άλλοτε πάλι, όταν η ευθυγράμμιση των τριών ουρανίων σωμάτων δεν είναι πλήρης, έχουμε μερική έκλειψη Σελήνης.

 

2.ΟΙ ΕΚΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Έκλειψη Ηλίου έχουμε, όταν η Σελήνη είναι στη φάση της νέας Σελήνης και μπει ανάμεσα στον Ήλιο και στη Γη. Η έκλειψη θα είναι ολική ή δακτυλιοειδής, ανάλογα με το αν η περιοχή σαρώνεται από τον κώνο της σκιάς ή την προέκτασή του αντίστοιχα. Επίσης μπορεί σε μια περιοχή να έχουμε μερική έκλειψη Ηλίου, αν αυτή σαρώνεται από την παρασκιά της Σελήνης. Η ολική έκλειψη Ηλίου συνοδεύεται από πλήρη συσκότιση της περιοχής, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται στον ουρανό ακόμα και οι αστέρες.

 

ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

 

Ο Ερμής, η Αφροδίτη και ο Άρης έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τη Γη, γι αυτό και όλοι μαζί χαρακτηρίζονται ως Γήινοι πλανήτες. Οι πλανήτες αυτοί είναι οι πλησιέστεροι προς τη Γη και μπορούν να παρατηρηθούν ορισμένες εποχές του έτους. Ο Ερμής, είναι πιο δύσκολο να παρατηρηθεί, αλλά η λαμπρή Αφροδίτη και ο κοκκινωπός Άρης είναι πολύ πιο εύκολο. Παρατηρούμε ότι αυτοί οι πλανήτες έχουν κοινή χημική σύσταση και περίπου την ίδια πυκνότητα. Φυσικά υπάρχουν και διαφορές όπως αυτή της επιφανειακής μέσης θερμοκρασίας η οποία οφείλεται στην απόσταση κάθε πλανήτη από τον Ήλιο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι κινήσεις τους και ιδιαίτερα η περιστροφή γύρω από τον άξονά τους. Συγκεκριμένα, ενώ οι περισσότεροι πλανήτες περιστρέφονται από τη Δύση προς την Ανατολή, η Αφροδίτη περιστρέφεται από την Ανατολή προς τη Δύση, δηλαδή κατά την ανάδρομη φορά.

Ο Ερμής και ο Άρης έχουν λεπτή ατμόσφαιρα σε σχέση με την πολύ πυκνή της Αφροδίτης. Στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και του Άρη κυριαρχεί το Διοξείδιο του Άνθρακα (CO2) σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90%, ενώ ελάχιστο είναι το Οξυγόνο. Στον Ερμή, το Οξυγόνο όπως και το Ήλιο (He), υπάρχουν σε αρκετά μεγάλο ποσοστό, περίπου 40% το καθένα. Ισχυρές ανεμοθύελλες σκόνης καλύπτουν ολόκληρο τον Άρη για μήνες. Τα πυκνά νέφη της Αφροδίτης που αποτελούνται από Διοξείδιο του Άνθρακα, λειτουργούν ως θερμοκήπιο και είναι υπεύθυνα για τις υψηλές θερμοκρασίες που παρατηρούνται στην επιφάνειά της.

 Η επιφάνεια και των τριών πλανητών είναι γεμάτη από κρατήρες, όρη, οροσειρές και πεδιάδες. Στην επιφάνεια της Αφροδίτης υπάρχουν εκτεταμένες πεδιάδες και όρη που φτάνουν σε ύψος 6.000 μέτρα. Παρατηρούνται επίσης χαράδρες βάθους μέχρι και 4.000 μέτρα. Το ανάγλυφο των τριών πλανητών είναι αποτέλεσμα έντονης ηφαιστειακής και σεισμικής δραστηριότητας ή και πρόσκρουσης μετεωριτών στην επιφάνειά τους.

Αν παρατηρήσει κανείς την επιφάνεια του Άρη με τηλεσκόπιο, θα παρατηρήσει μια λευκή κηλίδα στους πόλους του, η οποία αποτελείται από ξηρό πάγο (στερεοποιημένο Διοξείδιο του Άνθρακα) και εμφανίζεται περιοδικά κατά τον χειμώνα. Επίσης, θα παρατηρήσει σκοτεινές και πορτοκαλί περιοχές κυρίως στο νότιο ημισφαίριο. Οι σκοτεινές περιοχές, που αποτελούν τα 3/8 της επιφάνειάς του είναι ανώμαλες ορεινές περιοχές, ενώ οι πορτοκαλί είναι επίπεδες έρημοι από τις οποίες σηκώνονται τα σύννεφα της σκόνης κατά τις ανεμοθύελλες.

Το εσωτερικό  των τριών πλανητών έχει δομή όμοια με αυτή της Γης. Αποτελείται δηλαδή από τον πυρήνα, ο οποίος περιέχει ενώσεις βαριών μετάλλων, τον μανδύα, που περιέχει ορυκτά πετρώματα και το φλοιό. Ο Ερμής και ο Άρης έχει αδύναμο μαγνητικό πεδίο που οφείλεται στον στερεό πυρήνα τους. Η Αφροδίτη, λόγω της αργής περιστροφής της γύρω από τον άξονά της, δεν έχει μαγνητικό πεδίο.

Από τους τρεις πλανήτες ο Ερμής και η Αφροδίτη δεν έχουν δορυφόρους. Ο Άρης έχει δύο μικρούς, τον Φόβο και τον Δείμο, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν το 1887.

Η ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΩΝ

 

Σε απόσταση 420.000.000 km από τον Ήλιο βρίσκεται η ζώνη των αστεροειδών. Σε αυτή τη ζώνη των αστεροειδών υπάρχει ένα τεράστιο πλήθος από μικρά σώματα. Το σχήμα των αστεροειδών είναι ακανόνιστο και τους περισσότερους μπορούμε να τους θεωρήσουμε ως μεγάλους βράχους, που περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο σε ελλειπτικές τροχιές. Οι αστεροειδείς αποτελούνται από πυριτικά άλατα, σίδηρο, νικέλιο, άνθρακα και το υπόλοιπο από άλλα υλικά.

 

ΟΙ ΔΙ ΙΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

 

Ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας αποτελούν τη δεύτερη ομάδα πλανητών με κοινά χαρακτηριστικά. Ονομάζονται Δίιοι πλανήτες από το όνομα του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, τον Δία.

Η ατμόσφαιρα και των τεσσάρων πλανητών αποτελείται από Υδρογόνο σε μεγάλες ποσότητες που ξεπερνούν το 80%, Ήλιο, Μεθάνιο και ίχνη άλλων στοιχείων. Το Μεθάνιο είναι υπεύθυνο για το γαλάζιο χρώμα  του Ουρανού και το μπλε του Ποσειδώνα. Συνήθως η ατμόσφαιρα των πλανητών αυτών αποτελείται από δύο στρώματα. Το ανώτερο στρώμα είναι διαφανές στο εξωτερικό του μέρος και πυκνώνει όσο κατεβαίνουμε προς την επιφάνεια. Το δεύτερο στρώμα αποτελείται από πυκνά νέφη μοριακού Υδρογόνου. Τα νέφη αυτά κινούνται με διάφορες ταχύτητες και είναι υπεύθυνα για πολλά από τα φαινόμενα που παρατηρούνται στους δίιους πλανήτες. Ένα τέτοιο φαινόμενο είναι η ερυθρά κηλίδα που παρατηρείται στον Δία. Είναι ένας τεράστιος στρόβιλος σε σχήμα έλλειψης με μεγάλο άξονα 40.000 km και μικρό 12.000 km, που κινείται με φορά αντίθετη των δεικτών του ρολογιού και συμπληρώνει μια περιστροφή κάθε 7 μέρες. Είναι τόσο μεγάλη, που συγκρίνεται με τις διαστάσεις της Γης. Ανάλογα φαινόμενα  αλλά σε μικρότερη έκταση παρατηρούνται και στον Ποσειδώνα. Στον Κρόνο και στον Ουρανό τα νέφη διατάσσονται σε ζώνες παράλληλες προς τον Ισημερινό τους, εξαιτίας της διαφορετικής κίνησης αυτών. Σε ορισμένους πλανήτες, όπως τον Δία, κάτω από την επιφάνεια των νεφών πιθανόν να επιπλέει στρώμα με υγρό Υδρογόνο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σαφή όρια μεταξύ της ατμόσφαιρας και της επιφάνειάς του.

Το εσωτερικό των δίιων πλανητών αποτελείται κυρίως από βραχώδη υλικά, και έχει την εξής δομή: υπάρχει ένας μικρός πετρώδης πυρήνας και ακολουθεί ένας συνήθως παγωμένος μανδύας από πετρώματα, κρυσταλλική αμμωνία, Μεθάνιο και σε ορισμένες περιπτώσεις νερό.

O Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Ουρανός έχουν ισχυρό μαγνητικό πεδίο σε αντίθεση με το πολύ ασθενές του Κρόνου. Το μαγνητικό πεδίο του Δία είναι δέκα φορές ισχυρότερο από εκείνο της Γης και εκτείνεται σε μεγάλη απόσταση από αυτόν.

Ο Δίας και ο Κρόνος εκπέμπουν περισσότερη ενέργεια από όση δέχονται από τον Ήλιο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πλανήτες αυτοί διαρκώς συστέλλονται, με αποτέλεσμα να παράγουν θερμότητα. Η συστολή αυτή έχει ως αποτέλεσμα η ακτίνα του Δία να μειώνεται κατά 1 mm ετησίως. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα των δίιων πλανητών είναι οι δακτύλιοί τους. Οι δακτύλιοι είναι πολύ λεπτοί, με πάχος μερικές εκατοντάδες μέτρα και με πλάτος που σε μερικές περιπτώσεις φτάνει και τα 200.000 km. Εντυπωσιακότεροι από όλους είναι οι δακτύλιοι του Κρόνου.

Οι Δίιοι πλανήτες έχουν πολλούς δορυφόρους. Ο Δίας έχει 16, ο Κρόνος 22, ο Ουρανός 17 και ο Ποσειδώνας 8.

Ο ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ

Ο τελευταίος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο Πλούτωνας, μοιάζει πιο πολύ με τους Γήινους παρά με τους Δίιους πλανήτες. Γι αυτό και αναφέρεται ξεχωριστά. Ο Πλούτωνας είναι τόσο μακριά από τη Γη που το φως του κάνει 6 λεπτά και 51 sec για να φτάσει σε αυτή. Η διάμετρός του είναι μόλις 0,18 της διαμέτρου της Γης και η μάζα του το 0,003 της μάζας της Γης. Περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε ελλειπτική τροχιά με μεγάλη σχετικά εκκεντρότητα και έτσι πλησιάζει τον ήλιο στο περιήλιο περισσότερο από τον Ποσειδώνα. Περιστρέφεται κατά την ανάδρομη φορά και συμπληρώνει μια πλήρη περιστροφή σε 6,4 ώρες.

Ο πλανήτης αυτός έχει μια λεπτή ατμόσφαιρα αποτελούμενη πιθανώς από μεθάνιο, η οποία ασκεί στην επιφάνειά του πίεση 100.000 φορές ασθενέστερη από αυτή της Γης. Η ατμόσφαιρα αυτή φαίνεται να συμπυκνώνεται και να καλύπτει τους πόλους του κατά την διάρκεια του μεγάλου του χειμώνα. Η μελέτη του πλανήτη δείχνει ότι η επιφάνειά του καλύπτεται από πάγο μεθανίου και αποτελείται από βραχώδη υλικά. Έχει ένα δορυφόρο, τον Χάροντα, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1978.

 

 

11o ENIAIO ΛΥΚΕΙΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2004-2005

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ: ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΜΠΑΣΤΑΣ ΣΠΥΡΟΣ Α3

ΠΗΓΕΣ: ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗΣ β ΛΥΚΕΙΟΥ

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΣΑΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ