Θέματα


Βάσω Μπούρα Α3

Κριτική του βιβλίου:
«Τα παιδικά μου χρόνια»

Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Τα παιδικά μου χρόνια» από τις εκδόσεις Άλμα και εκδόθηκε γύρω στο 1970. Ο συγγραφέας είναι ο Μ. Γκόρκυ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αλεξέϊ Μαξίμοβιτς. Ρώσος συγγραφέας γεννήθηκε στο Νιζνι Νοβγκορτ, το σημερινό Γκόρκυ, το 1868 από οικογένεια βιοτεχνών και πέθανε στη Μόσχα το 1936. Έχασε μικρός τους γονείς του κι έζησε τα παιδικά του χρόνια με τους γονείς της μητέρας του.

Σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του «Τα παιδικά μου χρόνια» περιγράφει την ανελέητη φτώχεια του και τον φρικτό εγωισμό του περιβάλλοντός του, όπου μόνη ακτίνα ελπίδας ήταν η καλοσύνη  της γιαγιάς του. Μόλις 11 χρόνων άρχισε να διατρέχει, τον περισσότερο χρόνο με τα πόδια ακόμα, την αχανή Ρωσία, προσπαθώντας να ζήσει με την εργασία του, κάνοντας όλα τα επαγγέλματα του κόσμου. Αλλά την εποχή εκείνη άρχισε να εκδηλώνει τη βαθύτατη αγάπη του για την λογοτεχνία και την μόρφωση. Το 1892 δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα τον «Μακάρ Τσάντρα». Μερικά από τα γραπτά του ήταν είδη πεζών ποιημάτων όπως: «Το τραγούδι του γερακιού» και «Το τραγούδι του πουλιού της καταιγίδας» όπου το 1901 έγιναν οι ρομαντικοί προάγγελοί της επανάστασης. Άλλα έργα του ήταν «Ο Θωμάς Καρντεγιέφ», «Οι τρεις», «Οι παραθεριστές» και «Παιδιά του Ήλιου».Μετά το 1905 ,το έτος που έγινε η πρώτη επανάσταση αλλά απέτυχε, έγραψε το μυθιστόρημα «Η μάνα» το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Την τελευταία περίοδο της ζωής του ο Γκόρκυ αφιέρωσε όλη του τη δραστηριότητα στην καθοδήγηση και την ενθάρρυνση της νέας γενιάς των Σοβιετικών συγγραφέων στους οποίους πρόσφερε όχι μόνο τα διδάγματα της δικής του πείρας αλλά και μια θεωρία στην δημιουργία της οποίας συνέβαλε: «Στον Σοσιαλιστικό ρεαλισμό». Το έργο του μένει σαν μια ζωντανή γέφυρα που συνδέει την παλιά και την νέα Ρωσία.

Η υπόθεση του έργου είναι η ζωή ενός παιδιού που χάνει τον πατέρα του και τον νεογέννητο αδερφό του κι εγκαταλείπεται στα χέρια του παππού και της γιαγιάς από την μητέρα του. Βρίσκεται σε συνεχή σύγκρουση μαζί του όπως και με τους περισσότερους θείους της οικογένειας. Τα πρόσωπα του μυθιστορήματος είναι: η μητέρα, η γιαγιά, ο παππούς, οι θείοι.

Η ΜΗΤΕΡΑ: Η μητέρα είναι ένα πολύ λυπημένο και πονεμένο πρόσωπο. Χάνει μέσα σε μια νύχτα τον άντρα και το παιδί της και αναγκάζεται να αφήσει το δεύτερο παιδί της στους γονείς της.

Η ΓΙΑΓΙΑ: Η γιαγιά είναι ένα εύθυμο πρόσωπο τις περισσότερες φορές που υπακούει στον άντρα της και αγαπάει υπερβολικά τον εγγονό της. Και συνήθως είναι αυτή που σώζει την κατάσταση.

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ: Ο παππούς είναι ένα αρκετά σοβαρό πρόσωπο όπου πάντα μαστιγώνει τα εγγόνια του για να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Όμως όσο άκαρδος κι αν φαίνεται, είναι ο μόνος που ξέρει να αγαπά με έναν τρόπο πολύπλοκο.

ΟΙ ΘΕΙΟΙ: Οι θείοι είναι αρκετά εγωιστές και μικρόκαρδοι και το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι η περιουσία και τίποτα άλλο. Και γι’ αυτό στο τέλος «εισπράττουν» την αμοιβή τους.

Η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή με κάποιες ρώσικες λέξεις ανάμεσα. Ενώ το ύφος είναι απλό αν πάρουμε όμως υπόψη μας τον πόνο που νιώθει ο Γκόρκυ, όταν αναζωπύρωναν μέσα του αναμνήσεις. Το βιβλίο αυτό μου άρεσε πάρα πολύ και για έναν πολύ απλό λόγο: Επειδή μέσα απ’ αυτό γνωρίζουμε πλατύτερα το παιδί που υπάρχει μέσα στον συγγραφέα πνιγμένο μέσα στις οδυνηρές θυμίσεις. Θα κάνουμε μια γνωριμία με την παιδική του ύπαρξη, την τόσο ευαίσθητη ψυχή του που ήταν εκτεθειμένη στις βαρβαρότητες μιας τυραννικής πολιτικής οργάνωσης.

«Τα παιδικά μου χρόνια» μου θυμίζουν κάποιο άλλο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει με το όνομα «Τζέιν Έυρ». Η Τζέιν Έυρ ήταν ένα παιδί που πεθαίνουν οι γονείς της και κλείνεται σε ίδρυμα από τη θεία της, όπου πέρασε ένα μέρος από τη ζωή της. Αλλά στο τέλος έγινε αυτό που ήθελε και παντρεύτηκε αυτόν που αγαπούσε. Και αυτό είναι που μου θυμίζει «Τα παιδικά μου χρόνια»: ότι έγινε αυτό που ήθελε.

Το βιβλίο αυτό σίγουρα θα το πρότεινα στους συμμαθητές μου, γιατί είναι αληθινό, πραγματικό, αφού ο μυθιστοριογράφος δεν επινοεί και δεν φαντάζεται, δεν πλάθει, δεν σκηνοθετεί, δεν υπερβάλλει το πραγματικό για να γοητέψει, αλλά ζει αυτά που γράφει, και αν όχι τώρα στο παρελθόν. Γιατί μπορεί να μας μεταφέρει κάπου αλλού χωρίς εμείς να το καταλάβουμε. Γιατί αυτό που πραγματικά θέλουμε όλοι είναι να ξεφύγουμε από την καθημερινή ρουτίνα κάτι που καταφέρνει να μας κάνει ο Γκόρκυ.

Στην αρχή της σελίδας

 

Σχολείο|Πολιτιστικά|Προγράμματα|Εκδόσεις|Εκπ.Υλικό|Σελ.Μαθητών|Site|14thDM

Στην αρχική σελίδα

email us
e-mail us
g14per@otenet.gr

Αναζήτηση στο Site
Όλο το site σε μια σελίδα
Οδηγίες πλοήγησης στο site

InteRMediA TeaM 14ου Γυμνασίου Περιστερίου
Σχεδίαση Site