Θέματα


Αναστάσιος Ζούπας Γ2

Απόψεις, σχόλια και συναισθήματα από τη γνωριμία
με το έργο του Καρυωτάκη

«Δικοί μου οι στίχοι,
απ’ το αίμα μου παιδιά.
Μιλάνε, μα τα λόγια σαν κομμάτια
Τα δίνω απ’ την ίδια μου την καρδιά,
Σα δάκρυα τους τα δίνω από τα μάτια»
(Οι Στίχοι μου)

Η ποίηση του Καρυωτάκη εμπνέεται από πάθη, άγχη και αγωνίες. Κρατάει κλειστούς τους δρόμους επικοινωνίας με τον έξω κόσμο γιατί τον πληγώνει. Η απαισιοδοξία του γίνεται απαισιοδοξία όλου του κόσμου. Τα ποιήματά του μας γοητεύουν. Την αλήθεια και την πραγματικότητα τη φαντάστηκε έξω από τη ζωή. Τον θάνατο τον κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή από τότε που ήταν παιδί. Οργιζότανε και αγανακτούσε με τα στερεότυπα των δημοσίων υπαλλήλων. Τα κείμενά του είναι αποκαλυπτικά γιατί εκφράζουν την τέλεια διάψευση ενός ονειροπόλου και ενός ρομαντικού συνδυάζουν τον ρεαλισμό με τον εξομολογητικό τόνο και την ειρωνεία. Τα έργα του μας θυμίζουν την αιώνια θλίψη, την αιώνια πληγή, τη ζωή που φέρνει καθημερινό θάνατο και χολή. Η ύπαρξη είναι συνώνυμο της ανυπαρξίας:

«Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα και η νεότης έννοια αφηρημένη»

Στην μπαλάντα του προς τους άδοξους ποιητές προσπαθεί να τιμήσει όλους εκείνους τους ποιητές που στη ζωή τους δεν δοξάστηκαν, όπως άλλωστε και ο ίδιος. Από τις κορυφαίες ποιητικές του δημιουργίες «Η Πρέβεζα» έρχεται να συγκλονίσει τον κόσμο της εποχής. Η στιχουργική του είναι παραδοσιακή χωρίς όμως την στιχουργική αυστηρότητα των προκατόχων του. Θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στους παραδοσιακούς νεωτεριστές ποιητές. Στο έργο του κυριαρχεί ο πεσιμισμός, η μισανθρωπία αλλά και η πεποίθησή του για την ματαιότητα οποιασδήποτε προσπάθειας:

«Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων,
και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι».
(Φθορά)

Ο Τ. Άγρας παρατηρεί: «Ενώ μπορούσε να μείνει όπως οι άλλοι ρομαντικοί, μελαγχολικός… έγινε τραγικός»

Θα κλείσω με τον αγαπημένο μου στίχο:
«Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες…»

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Στην αρχή της σελίδας

 

Σχολείο|Πολιτιστικά|Προγράμματα|Εκδόσεις|Εκπ.Υλικό|Σελ.Μαθητών|Site|14thDM

Στην αρχική σελίδα

email us
e-mail us
g14per@otenet.gr

Αναζήτηση στο Site
Όλο το site σε μια σελίδα
Οδηγίες πλοήγησης στο site

InteRMediA TeaM 14ου Γυμνασίου Περιστερίου
Σχεδίαση Site