Θέματα

Αδριανή Γεωργίου:
"Για το σχολείο του αύριο, που έπρεπε προ πολλού, να είναι του σήμερα"

Βρισκόμαστε στο 2000 και θα περίμενε κανείς η αυταρχική και συμβατική εκπαίδευση στη χώρα μας να είναι παρελθόν. Όμως πώς να ξεκινήσει το όραμα μιας νέας αγωγής όταν οι τελευταίες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στηρίζουν ένα κεντροεξεταστικό σύστημα μέσα στο οποίο ασφυκτιούν εκατοντάδες παιδιά, το οποίο δεν προάγει την ανθρωπιστική παιδεία και δεν καλλιεργεί όσο θα’ πρεπε την προσωπικότητα του μαθητή; Μιλάμε φυσικά για τη Γυμνασιακή και κυρίως για τη Λυκειακή εκπαίδευση. Στόχος μας δεν είναι ο καυτηριασμός και η απόρριψη κάθε ισχύοντος εκπαιδευτικού καθεστώτος αλλά να μιλήσουμε για κείνο το όραμα μιας νέας εκπαίδευσης όπου η μάθηση πηγάζει από την προσωπική ανεξαρτησία και δραστηριότητα του μαθητή. Να πούμε για κείνο το σχολείο όπου καθηγητές και μαθητές αποτελούν μια ομόψυχη κοινότητα και καταβάλλουν την ίδια προσπάθεια για την ολοκλήρωση του ατόμου

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν πρέπει να κάνει άχαρη τη ζωή του παιδιού και να φυλακίζει το δυναμικό του, ιδίως σε μια ηλικία που προσπαθεί το παιδί να βρει την ανεξαρτησία του ανάμεσα στους συνομηλίκους του και ταυτόχρονα μέσα στον υπόλοιπο κόσμο. Χρειάζεται λοιπόν ειδική βοήθεια από εμπνευσμένους και καταρτισμένους δασκάλους. Μεγάλη βοήθεια θα βρει και μέσα σε ομάδες που ασχολούνται με πολιτιστικά, καλλιτεχνικά και αθλητικά θέματα. Άρα το παιδί χρειάζεται εκείνο το εκπαιδευτικό σύστημα που θα το βοηθήσει να βγει από το κλειστό περιβάλλον του σπιτιού του και που θα του δώσει τις ευκαιρίες ν’ αναμετρηθεί με τις πραγματικές δυσκολίες της ζωής. Οι δραστηριότητες αυτές αποτελούν την ουσία της εσωτερικής ανάπτυξης του παιδιού κι ατσαλώνουν το δυναμισμό, τη θέλησή του, το βοηθούν να βρει τις κλίσεις του και να μάθει να συνεργάζεται δημιουργικά.

Αναφερόμαστε σε κείνο το σχολείο που δε θα παρέχει στο μαθητή την ξηρή «μασημένη» γνώση αλλά τη γνώση που θα οξύνει την κρίση του μέσα από την παρατήρηση και την έρευνα. Το σχολείο αυτό δε θ’ απευθύνεται μόνο στο νοητικό μέρος του παιδιού αλλά και στο συναισθηματικό του κόσμο. Επιθυμούμε ένα ανθρώπινο σχολείο.

Τα τελευταία χρόνια διορθώθηκαν πολλά και έγιναν προσπάθειες να βελτιωθεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δυστυχώς όμως το Γυμνάσιο σκοπό έχει να ετοιμάσει το μαθητή κυρίως για το Λύκειο και το Λύκειο είναι προπαρασκευαστήριο των εξετάσεων για το Πανεπιστήμιο ή για ένα επάγγελμα και αυτό όχι σωστά και ολοκληρωμένα. Πού είναι η αποστολή του να προστατεύσει και να ενθαρρύνει την άνθηση της προσωπικότητας του εφήβου πάνω στην οποία στηρίζεται το μέλλον το δικό του και αργότερα το μέλλον του κοινωνικού συνόλου αφού πιστεύουμε ότι τα νιάτα είναι η ελπίδα του αύριο;

Εννοούμε και προτείνουμε ανεπιφύλακτα το αυτοδιαχειριζόμενο ολοήμερο σχολείο που θα κάνει το ίδιο την αυτοαξιολόγησή του για να διορθώνει τις αδυναμίες του και να εξελίσσεται προετοιμάζοντας τους μαθητές του για μια ζωή έρευνας, αναζήτησης και προσφοράς. Είναι εύκολο να γίνει ένα τέτοιο σχολείο; Πράγματι είναι πολύ δύσκολο αλλά αξίζει να γίνουν επίμονες και συντονισμένες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρώτα από όλα αυτοί που ρυθμίζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα να’ ναι φωτισμένοι εκπαιδευτικοί που να έχουν περάσει μέσα από την εκπαίδευση και να γνωρίζουν καλά την κατάσταση εκ των ένδον. Να μελετηθούν οι απόψεις καταξιωμένων εκπαιδευτικών και παιδαγωγών ελλήνων και ξένων καθώς και άλλα εκπαιδευτικά συστήματα και το ποσοστό επιτυχίας και αποτυχίας τους. Οποιεσδήποτε εφαρμογές ή αλλαγές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την ελληνική πραγματικότητα, με τάση βελτίωσής της, και πάντοτε να εφαρμόζονται πειραματικά, με πιλοτικά προγράμματα, σε ορισμένα σχολεία πρώτα. Να τηρηθεί ένας χρυσός κανόνας ώστε το σχολείο αυτό του μέλλοντος με την αντιαυταρχική και μη συμβατική εκπαίδευση να πατάει στην πραγματικότητα και παράλληλα να προετοιμάζει αβίαστα, χωρίς άγχος και αγωνία τα παιδιά για τις άλλες βαθμίδες της ανώτερης εκπαίδευσης αλλά κυρίως για τη ζωή. Ν α υιοθετηθούν εκείνα τα εκπαιδευτικά προγράμματα και εκείνες οι μέθοδοι που θα απελευθερώνουν τις συγκεκριμένες δυνατότητες του μαθητή σε κάθε αναπτυξιακή του φάση ώστε η αφομοίωση της διδασκαλίας να είναι άνετη και ν’ αποκτά το παιδί την προθυμία και τη θέληση να ασχοληθεί με τη μελέτη και την έρευνα.

Τα διδακτικά βιβλία πρέπει να είναι σύγχρονα, σαφή, εύχρηστα και να υπάρχει η δυνατότητα χρήσεως πέραν του ενός διδακτικού εγχειριδίου καθώς και πολλών πηγών για κάθε μάθημα. Τα ίδια τα μαθήματα να εκσυγχρονιστούν και να υπάρχει δικαίωμα επιλογής σε πολλά από αυτά.

Σίγουρα πρέπει να είναι λυμένα τα κτιριακά θέματα και να υπάρχει η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή. Απαραίτητη επίσης μια πλούσια δανειστική βιβλιοθήκη σε κάθε σχολείο και μικρές βιβλιοθήκες για τα τμήματα. Να υπάρχουν τα αναγκαία εργαστήρια κατάλληλα εξοπλισμένα.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι καλλιεργημένοι και ενημερωμένοι μέσα από πολλά σεμινάρια παιδαγωγικής, γενικής και ειδικής διδακτικής, χρήσεως εποπτικών μέσων και εφαρμογών νέων τεχνολογίας στην εκπαίδευση. Και όλα αυτά να τα παρέχει το Υπουργείο Παιδείας αντί των εξετάσεων των νέων καθηγητών για να διοριστούν. Ας τους βοηθήσει μ’ αυτόν τον τρόπο και μετά ας ελέγξει με κατάλληλες και αντικειμενικές επιτροπές σε προσωπικές συνεντεύξεις πόσο ικανοί είναι στα παραπάνω θέματα.

Πάνω απ’ όλα οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν αγάπη για το παιδί και το έργο τους. Να μπορούν να δημιουργούν κίνητρα ενδιαφέροντος για γνώση και για μάθηση, να ασχολούνται με τις ανάγκες και τα προβλήματα των παιδιών. Ας είναι δίκαιοι και υπομονετικοί. Δε φτιάχνουμε ποτέ πανομοιότυπα του εαυτού μας αλλά γινόμαστε η γέφυρα για να περάσουν οι μαθητές μας και να μας ξεπεράσουν. Πρέπει να σκεφτόμαστε κάθε μέρα όχι τι θα πάρουμε αλλά τι προσφέρουμε και πώς θα το προσφέρουμε. Ασφαλώς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι απερίσπαστοι στο έργο τους. Αυτό σημαίνει να είναι καλά αμειβόμενοι και να μην έχουν προβλήματα επιβίωσης.

Είναι πολύ χρήσιμη η τακτική επαφή των γονέων με το σχολείο και καλό θα ήταν να βοηθιούνται από ειδικές σχολές γονέων. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι τα σεμινάρια τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των γονέων πέρα από τη θεωρία πρέπει να στηρίζονται και σε πρακτικές εφαρμογές. Πρέπει να μάθουν να σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού τους για να μπορέσουν να τα κατανοήσουν και να τα βοηθήσουν ουσιαστικά. Να παρακολουθούν διακριτικά την πορεία τους και να χρησιμοποιούν το διάλογο. Να συμβουλεύουν τα παιδιά τους να αξιοποιούν τις δυνάμεις τους, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να επιλέξουν τη ζωή τους, γιατί αυτή είναι καθόλα δική τους. Χρειάζεται να ενισχύουν και όχι να καταδυναστεύουν την προσωπικότητα των παιδιών τους. Είναι φανερό ότι χρειάζονται πολύ προσεκτικοί και πολύ λεπτοί χειρισμοί, γιατί έχουμε να κάνουμε με εφήβους μεγάλες ψυχολογικές μεταπτώσεις και που δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο ραγδαία μέσα τους. Υπομονή λοιπόν, κατανόηση και συμβουλή. Καλό είναι να ωθούν τα παιδιά τους σ’ εκείνες τις εξωδιδακτικές δραστηριότητες μόνο, τις οποίες επιλέγουν τα ίδια και στις οποίες έχουν ικανότητες.

Όσο για την περίφημη τιμωρία, είναι προτιμότερο να προλαμβάνουμε παρά να τιμωρούμε.
Και εδώ μιλάω για μας τους δασκάλους. Ποτέ μαθητής δεν αντέδρασε σε δίκαιη τιμωρία που του επιβλήθηκε αφού πρώτα συζητήσαμε μ’ αυτόν με αγάπη και κατανόηση και αφού φροντίσαμε να καταλάβει τι έχει κάνει για να πεισθεί να μην το επαναλάβει. Η τιμωρία σκοπό έχει να βελτιώσει και να παραδειγματίσει. Είναι σίγουρα μια δύσκολη υπόθεση. Δεν τιμωρούμε αν δεν δούμε τι υπάρχει στον ψυχικό κόσμο του παιδιού, αν δε δούμε ποια τραύματα κουβαλάει και γιατί. Πολλές φορές αυτό αποκαλούμε αταξία και τόσο εύκολα τιμωρούμε για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας, δεν είναι παρά μια κραυγή αγωνίας του παιδιού για να το προσέξουμε και ν’ ασχοληθούμε μαζί του. Ας σκύψουμε και ας αφουγκραστούμε τα παιδιά, ας τα ακούσουμε, γιατί έχουν πολλά να μας πουν. Πολλές φορές τα παιδιά έχουν θαυμάσιες ιδέες για το σχολείο τους, ακόμα και για το εκπαιδευτικό σύστημα.

 Ας τα ασκήσουμε στις δημοκρατικές διαδικασίες. Να μην έχουμε τα προεδρεία των μαθητικών κοινοτήτων και το δεκαπενταμελές μαθητικό συμβούλιο ως διακοσμητικά στοιχεία, παραμερίζοντας πολλές φορές τα δικαιώματά τους γιατί έτσι και προβλήματα θα δημιουργηθούν και ταυτόχρονα τους στερούμε τις δημιουργικές πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του σχολείου.

Ας τους δώσουμε φροντίδα, ας κάνουμε ενδιαφέρον το μάθημά μας και θα έχουμε καλά αποτελέσματα. Ο καθηγητής πρέπει να είναι απερίσπαστος στο έργο του, να έχει χρόνο να προετοιμαστεί και να έχει την οικονομική ευχέρεια για τα κατάλληλα βοηθήματα και τις κατάλληλες πηγές. Να του παρέχονται όλα τα μέσα για να μπορεί κάθε μέρα να κάνει καλύτερη την προσφορά του. Πόσες φορές όλοι μας δεν παραμερίσαμε τη δική μας ψυχολογική κατάσταση, την αφήσαμε έξω από την τάξη, γιατί το μάθημα δεν είναι ξηρή διδασκαλία, είναι κατάθεση ψυχής. Όποια μέθοδο κι αν χρησιμοποιήσουμε, δεν πρέπει να φύγουμε από την τάξη, αν δεν είμαστε σίγουροι ότι έγινε εμπέδωση στο αντικείμενο που διδάξαμε. Μόνο όσοι έχουν περάσει απ’ αυτή τη διαδικασία νιώθουν ότι φεύγοντας από την τάξη έχουν αδειάσει από δυνάμεις αλλά τους στηρίζει η ικανοποίηση ότι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αυτή η σχέση καθηγητή - μαθητή είναι μοναδική, όσο δύσκολη κι αν είναι. ανανεώνει εμάς και στηρίζει εκείνους. Μην ξεχνάμε ότι το σχολείο είναι μικρό αντίγραφο της κοινωνίας και ως εκ τούτου της μοιάζει και αυτό έχει σαν επακόλουθο τα παιδιά να υφίστανται πολλές επιρροές. Ας μην απογοητευόμαστε, ας είναι η προσπάθειά μας συνεχής.

Πολλοί από τους παλιούς καθηγητές χρειάζεται να υιοθετήσουν μια νέα ματιά, μια νέα στάση απέναντι στα παιδιά. Πολλοί από τους νέους καθηγητές χρειάζονται μια μεγαλύτερη συνέπεια στο καθήκον του και μια πιο συγκροτημένη στάση στο σχολείο. Όλοι μας έχουμε κάνει λάθη και κάνουμε λάθη. Όμως καλό είναι να τ’ αναγνωρίζουμε και να τα διορθώνουμε. Ακόμα και μπροστά στα παιδιά δε μειωνόμαστε, αν παραδεχτούμε το λάθος μας. Προϋπόθεση βέβαια να μην το επαναλάβουμε.

Επίσης στην Ελλάδα ο καθηγητής και ιδίως ο φιλόλογος έχει ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων να διδάξει, άρα η προετοιμασία του μεγάλη και όχι εύκολη και ούτε είναι δυνατόν να κατέχει όλο αυτό το φάσμα με τις λεπτομέρειές του. Πρέπει όμως να κατέχει καλά αυτό που πρόκειται να διδάξει και να έχει έτοιμη την πορεία του μαθήματος, τις σημειώσεις του και τις ασκήσεις του. Στην περίπτωση που οι μαθητές μάς ρωτήσουν κάτι όχι και τόσο σχετικό με το μάθημα που διδάσκουμε και εμείς δεν το ξέρουμε, απαντάμε στο παιδί απλά ότι θα ερευνήσουμε και θα του φέρουμε την απάντηση. Δεν περνάμε στο παιδί την εικόνα του παντογνώστη αλλά του καθηγητή του καλά προετοιμασμένου, που κατέχει την ύλη του και τις μεθόδους με τις οποίες πάει να διδάξει. Μαθαίνουμε στο παιδί να ερευνά. Ας το διδάξουμε με εικόνες. Ας το βγάλουμε έξω από το σχολείο για να δει από κοντά, όπου είναι δυνατόν, τα πράγματα για τα οποία του μιλάμε. Ας του δείξουμε τον αληθινό κόσμο, ας του δείξουμε τη φύση. Ο κόσμος γνωρίζεται νοητικά μέσα από την φαντασία. Μελετάμε την πραγματικότητα στις λεπτομέρειες και φανταζόμαστε το σύνολο. Ο δάσκαλος και η δασκάλα για αγαπήσουν και να κατανοήσουν το παιδί, πρέπει να αγαπήσουν και να κατανοήσουν τον κόσμο που τους περιβάλλει.

Ας αξιολογούμε τους μαθητές μας μέσα από την καθημερινή ελεύθερη προσφορά τους και από τις δημιουργικές εργασίες τους. Οι εξετάσεις, αν υπάρχουν, να είναι σε όσο το δυνατόν λιγότερα μαθήματα. Ποτέ οι εξετάσεις δε διόρθωσαν τα κακώς κείμενα στην εκπαίδευση. Πρέπει να διαμορφώσουμε μαθητές που να μαθαίνουν μέσα από δημιουργικές διδακτικές διαδικασίες. Όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Το σχολείο πρέπει να έχει ατμόσφαιρα ζεστασιάς, όπου τα παιδιά να έρχονται και να αισθάνονται χαρούμενα. Μέσα στο σχολείο πρέπει να ολοκληρώνονται τα μαθήματα και οι επιλογές μαθημάτων καθώς και όλες οι δραστηριότητες και η ενισχυτική διδασκαλία. Το παιδί, όταν πηγαίνει σπίτι του, να έχει μόνο την επανάληψή του και μετά να έχει χρόνο ν’ ασχοληθεί με τα ενδιαφέροντά του. Όλα πρέπει να γίνονται μέσα στο σχολείο. Αρκετά τα κουράσαμε τα παιδιά. Και μιλάω κυρίως για εκείνα τα παιδιά που προσπαθούν να τα προλάβουν όλα και με καλή επίδοση. Γι’ αυτά που αποκαλούμε αδιάφορα παιδιά, πρέπει να γίνει διάλογος μαζί τους και με τους γονείς τους και να υιοθετηθούν κατάλληλες μέθοδοι.

Για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακά, ψυχολογικά, οικογενειακά προβλήματα καθώς και προβλήματα υγείας πρέπει να υπάρχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Πρώτα τα εντοπίζουν οι καθηγητές και αμέσως αρχίζουν τις διαδικασίες στήριξης. Ενημερώνουν τη Διεύθυνση που με τη σειρά της επικοινωνεί με τους γονείς, τα ίδια τα παιδιά και με τ’ αρμόδια κέντρα Ψυχικής Υγιεινής του ΥΠΕΠΘ για να δοθεί ουσιαστική βοήθεια σ’ αυτά τα παιδιά. Ίσως θα έπρεπε να δημιουργηθεί ξεχωριστό τμήμα γι΄ αυτά για να λαμβάνουν ειδική αγωγή. Δεν υπάρχουν σχολειά γι αυτά τα παιδιά στην Ελλάδα παρά μόνο ελάχιστα και αυτά είναι κυρίως για πιο βαριές περιπτώσεις. Μέσα στην τάξη είναι δύσκολο να βοηθηθούν ουσιαστικά αυτά τα παιδιά. Τα κέντρα Ψυχικής Υγιεινής του Υπουργείου Παιδείας έχουν να αντιμετωπίσουν πληθώρα περιπτώσεων με αποτέλεσμα να κάνουν μόνο τη διάγνωση και να μην έχουν χρόνο για ειδική αγωγή έστω και μια φορά τη βδομάδα. Οι γονείς δεν έχουν την ευχέρεια να καταφύγουν σε ιδιωτικά κέντρα που πρέπει να πληρώσουν αδρά. Πολλές φορές τα παιδιά αυτά φθάνουν στο Γυμνάσιο και δεν έχει καν εντοπισθεί το πρόβλημά τους στο Δημοτικό. Επίσης πολλοί γονείς δε θέλουν να το παραδεχτούν. Εμείς εξακολουθούμε να τα ενθαρρύνουμε για να μη νιώθουν κατώτερα από τα άλλα και για να πιστέψουν ότι μπορούν να μάθουν. Πρέπει να βοηθηθούν να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση. Ταυτόχρονα πρέπει να τους δίνουμε χρόνο για να μπορούν ν’ απαντάνε προφορικά και για το ελάχιστο γράψιμο που θα έχουν. Σίγουρα εξετάζονται προφορικά αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Είναι αναγκαίο να δοθούν γρήγορα λύσεις γι’ αυτά τα παιδιά.

Η σχολική ύλη είναι πάντοτε ογκώδης και ο καθηγητής πρέπει να επιδοθεί σ΄ ένα αγχώδες τρέξιμο μέσα από το οποίο δε βγαίνει κανένας κερδισμένος. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να γίνει μια πολύ προσεγμένη επιλογή ώστε η ύλη να είναι λιγότερη, αποσαφηνισμένη, χρήσιμη, ευχάριστη, και όσο γίνεται, εκσυγχρονισμένη. Η Εκπαίδευση χρειάζεται οργάνωση, μέθοδο, αναδιάρθρωση εκ θεμελίων, χρειάζεται τη νέα «ματιά».Όλα τούτα πρέπει να γίνονται σταδιακά, μελετημένα, να εφαρμόζονται πειραματικά πρώτα σε κάποια σχολεία, ν’ αξιολογούνται για να βελτιώνονται και μετά να επεκτείνονται σ’ όλα τα σχολεία. Συχνά ακούμε ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Μα επιτέλους υπάρχει σπουδαιότερη ανάγκη από τη μόρφωση του νέου ατόμου; Αν θέλουμε την ουσιαστική ανάπτυξη αυτού του τόπου, πρέπει να εργαστούμε σκληρά και υπεύθυνα, και κυρίως ο κρατικός φορέας, σ’ αυτό το θέμα που λέγεται εκπαίδευση.

Ο ρόλος της εκπαίδευσης είναι να προκαλέσει ένα βαθύ ενδιαφέρον σε μια δραστηριότητα μάθησης και ολοκλήρωσης, για την οποία ο μαθητής θα διαθέσει όλο το δυναμικό του. Έτσι θα μπορέσει ν’ απελευθερώσει τον εαυτό του από τον ενήλικο, θα έχει ενδιαφέρον και δραστηριότητα ν’ ανακαλύψει την πραγματικότητα. Σκοπός μας είναι να δείξουμε τις ανάγκες της ζωής και της ανάπτυξης. Αν παρουσιάσουμε ξεκομμένες έννοιες, θα προκαλέσουμε σύγχυση. Είναι ανάγκη να αποκαλύπτουμε τους συνδετικούς κρίκους που υπάρχουν μεταξύ τους. Και όταν αυτός ο συσχετισμός θεμελιωθεί, τότε και οι λεπτομέρειες δένονται μεταξύ τους. Έτσι γεννιέται στο μαθητή η επιθυμία να πάει πάρα πέρα, και έτσι ήδη έχει ξεκινήσει την έρευνα που είναι σημαντικότατος τρόπος μάθησης, ενημέρωσης και δημιουργίας.

Πρέπει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα να διαθέτει τρόπους, μεθόδους ύλη, υποδομή, διδακτικό δυναμικό και οράματα για να βοηθήσει το μαθητή να εκφραστεί, ν’ αναπτύξει την προσωπικότητά του, να ικανοποιήσει βασικές ανάγκες του για εξελίξει την ψυχή του και με τη θεωρητική και πρακτική εμπειρία να τον βοηθήσει να γίνει μέρος του πολιτισμού μας.

Ανδριανή Γεωργίου
Φιλόλογος

Στην αρχή της σελίδας

 

Σχολείο|Πολιτιστικά|Προγράμματα|Εκδόσεις|Εκπ.Υλικό|Σελ.Μαθητών|Site|14thDM

Στην αρχική σελίδα

email us
e-mail us
g14per@otenet.gr

Αναζήτηση στο Site
Όλο το site σε μια σελίδα
Οδηγίες πλοήγησης στο site

InteRMediA TeaM 14ου Γυμνασίου Περιστερίου
Σχεδίαση Site