Στην αρχική σελίδα

Επιστροφή

Τεύχος 0, σχολ. έτος 1999-00
Περιεχόμενα τεύχους

Σπηλαιολογία

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2000: Των Τριών Ιεραρχών. Ημέρα γιορτής για την ελληνική εκπαίδευση. Φέτος τη γιορτάζουμε με ένα ξεχωριστό τρόπο. Με ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ αλλά χωρίς σπήλαια (!!). Η φετινή μας εκδρομή ήταν πάλι στα έγκατα της Γης, αλλά αυτή τη φορά σ’ ένα ανθρώπινο έργο. Εθνικός Δρυμός Σουνίου, Μεταλλεία Λαυρίου. Μια μοναδική εμπειρία.

Κυριακή πρωί έξω από το σχολείο σχεδόν 100 μαθητές και οι καθηγητές Δ.Φιωτάκης, Φ.Διδασκάλου, Μ.Ανάση και Κ.Πρεβενά περιμένουμε τους συνοδούς μας από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, πρόγραμμα της οποίας άλλωστε υλοποιούμε. Μέρα ηλιόλουστη, μας προδιαθέτει για μια πολύ ευχάριστη εξόρμηση.  Με τα δύο λεωφορεία έρχονται ο γνωστός μας και από άλλες σπηλαιολογικές εξορμήσεις Πέτρος Ρωμανάς, η Ελένη και τρεις νεαροί εκκολαπτόμενοι σπηλαιολόγοι.

Κηφισός, Παραλιακή και μετά από μια ώρα περίπου φτάνουμε στο «ΧΑΟΣ»! Πρόκειται για τη Δολίνη. Φυσικό βύθισμα του εδάφους με βάθος πάνω από 40 μέτρα και διάμετρο πάνω από 60. Ψηλά στο χείλος του υπάρχει περίφραξη για προστασία.

Από ένα άνοιγμα περνάμε μέσα και από ένα αρκετά κακοτράχαλο και δύσκολο μονοπάτι κατεβαίνουμε στο βυθό του. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Κάτσαμε για λίγο και ξανανεβήκαμε. Ένα μικρό διάλειμμα  και πάμε λίγο πιο πέρα για κολατσιό. Την ίδια ώρα μικρές ομάδες μπαίνουν σε μια μικρή στοά εξαερισμού των παλιών μεταλλίων και βγαίνουν έρποντας από την άλλη σε μια απόσταση περίπου 30 μέτρα.

Αφού πέρασαν όλοι από τη στοά, μπήκαμε στα λεωφορεία και πήγαμε στο χωριό Άγιος Κωνσταντίνος ή Καμάριζα (παλιά ονομασία) και από εκεί αφού περπατήσαμε γύρω στα 30΄ σε χωματόδρομο φτάσαμε στην είσοδο μιας μεγάλης, κανονικής στοάς των μεταλλίων. Επειδή είναι εγκαταλελειμμένη πιθανά να είναι λίγο επικίνδυνη αν δεν προσέξουμε. Γι αυτό και οι σπηλαιολόγοι μας δίνουν τις απαραίτητες οδηγίες, ανάβουν τις λάμπες ασετιλίνης που έχουν στα κράνη τους και μπαίνουμε στη στοά. 

Στοά μεγάλη στην οποία περπατάς όρθιος, παρατημένη όμως. Γύρω πεσμένοι σάπιοι κορμοί από τα υποστυλώματα. 20 μέτρα από την είσοδο η στοά στρίβει και είμαστε στο απόλυτο σκοτάδι. Ευτυχώς οι λάμπες των συνοδών μας φωτίζουν αρκετά το χώρο. Δεξιά και αριστερά ξεκινούν στοές που οδηγούν στα έγκατα της Γης και σου προκαλούν δέος. Μια στάση σε μια μεγάλη «αίθουσα» και χωριζόμαστε σε ομάδες που μία-μία προχωρούν πιο βαθιά.

Η στοά στενεύει και σε πολλά σημεία τα τοιχώματα είναι υποστυλωμένα με χτιστό τοίχο και η οροφή με ισχυρούς σιδηροδοκούς. Ένα αρκετά ισχυρό ρεύμα αέρα μας κάνει να αισθανόμαστε λίγο ψύχρα και το σώμα να ανατριχιάζει. Ίσως όμως για το τελευταίο να φταίει περισσότερο η αίσθηση του χώρου και η σκέψη των συνθηκών ζωής και δουλειάς όλων αυτών των χιλιάδων ανθρώπων που δούλεψαν για αιώνες στα μεταλλεία του Λαυρίου, αλλά και όλου του κόσμου, και πολλοί από αυτούς άφησαν τα κόκαλά τους εκεί. Αλλά αρκετά μελαγχολήσαμε. Προχωρούμε στη στοά. Σε κάποιο σημείο μια άλλη στοά φεύγει δεξιά, κάτι που άλλωστε συμβαίνει συχνά. Εδώ όμως υπάρχει μια μαρμάρινη επιγραφή. Έτος 1898! Βάθος από την επιφάνεια του εδάφους 85 μέτρα. Προχωρούμε λίγο ακόμα μέχρι το σημείο όπου δημιουργείται ένα μικρό πλάτωμα, το ρεύμα του αέρα έχει πάψει και η πιο ψηλή θερμοκρασία κάνει την υγρασία της ατμόσφαιρας να υγροποιείται και να κάθεται σα μικρές σταγόνες στην οροφή. Βρισκόμαστε περίπου 100 μέτρα από την επιφάνεια και περίπου ένα χιλιόμετρα από την είσοδο! Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα στους χώρους δουλειάς. Είμαστε ακόμα στους διαδρόμους της εισόδου. ΦΡΙΚΗ! Εδώ όμως σταματάει η περιήγησή μας και επιστρέφουμε στην είσοδο της στοάς περίπου μια ώρα μετά την είσοδό μας. Επιστροφή στο χωριό και αναχώρηση για το σχολείο. Οι πρώτες ομάδες που βγήκαν πιο νωρίς πρόλαβαν και μια μικρή επίσκεψη στο μικρό τοπικό ορυκτολογικό μουσείο του χωριού. Εκεί είδαν αρκετά ορυκτά της Λαυρεωτικής, παλιά εργαλεία (μερικά αρχαία) και αγόρασαν δείγματα ορυκτών. Δυστυχώς ο χρόνος δεν επέτρεπε να γίνει το ίδιο από όλα τα παιδιά. Γύρω στις 4.00 μ.μ. φτάσαμε στο σχολείο. Εμπειρία μοναδική σ’ ένα  χώρο μοναδικό από κάθε άποψη. ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

ΔΗΜΟΣ ΦΙΩΤΑΚΗΣ
Καθηγητής Βιολόγος

Στην αρχή της σελίδας

 

Σχολείο|Πολιτιστικά|Προγράμματα|Εκδόσεις|Εκπ.Υλικό|Σελ.Μαθητών|Site|14thDM

Στην αρχική σελίδα

email us
e-mail us
g14per@otenet.gr

Αναζήτηση στο Site
Όλο το site σε μια σελίδα
Οδηγίες πλοήγησης στο site

InteRMediA TeaM 14ου Γυμνασίου Περιστερίου
Σχεδίαση Site